Fočanska sehara®

Spada u red džamija sa haremom, četvorovodnim krovom i kamenom munarom.

Locirana na Gornjem Polju, u istoimenoj mahali (Memi Šah-begovoj) - sjeverno od Šejh Pirijine (Tabačke) Mahale, južno od Hadži Osmanove Mahale.

Građena je 1569. godine (prema H. Šabanoviću).

U relevantnoj literaturi navodi se kao izuzetno vrijedan arhitektonski spomenik, jer predstavlja uzor objektima slične gradnje. Posebno se ističe zbog svojih unutrašnjih elemenata koji su izvedeni od kamena i bogato dekorisani, što svjedoči da su ih gradili vrhunski majstori.

Džamija koju je izgradio nadzomik carskih hasova Defterdar Memišah-beg (spominje se u tom svojstvu na funkciji u Temišvaru - današnja Rumunija) većih je dimenzija, sa unutrašnjim prostorom 11,5x11,5 m i trijemom dubine 6 m. Mahfil leži na sistemu fino obrađenih kamenih stupova, a kameni minber je ukrašen klesarskom ornamentikom. Mihrab je isto tako sa puno detaljiziranih klesarskih ornamenata urađenih u kamenu. Drvena izrezbarena rešetka na prozoru (mušebaci) svjedoči da su na džamiji radili vješti majstori i klesari i rezbari.

Mahfil je postavljen sa desne strane ulaza, što je karakteristično za kupolne džamije i fočanske džamije istog tipa gradnje. I njegova izvedba svjedoči da su prilikom gradnje džamije primjenjena vrhunska zanatska umijeća i znatna materijalna sredstva.

Sagrađena je od kamena i drveta, a pokrivena ćeremidom. Krov je kroz pustošenja u Drugom svjetskom ratu propao, pa je tokom obnove zamjenjen modernim crijepom.

Iz stijene zida sa desne strane izdiže se munara u obliku devetorokuta proporcionalne izvedbe visine oko 30 m (?) sa otvorenom galerijom.

Nalazila se pod zaštitom države.

Memi Šah-beg je umro u Foči, gdje je i pokopan pored svoje džamije 993. godine po hidžri (1585.).

Osim džamije, Memi Šah-beg je darovao Foči i medresu, a u njoj i prvu biblioteku (preseljena kasnije  u GHB biblioteku u Sarajevu). Njome su se najviše koristile medreslije. Osim toga napravio je i mekteb, a zavještao je nešto i gotovine za održavanje ovih objekata, te za ishranu medreslija i troškova muderiza.

Sve ove zgrade i zadužbine su nestale od prije, a džamija je služila vjernicima 433 godine, dok je agresori i domaći barbari ne uništiše 1992. godine.